Druk, druk, druk...
Druk...druk.................drukker....
My god! Gisteravond zat ik als een zombie, correctie: hing ik als een zombie op de bank, en werkelijk waar ik kwam er de eerste 3 uur niet meer vanaf. Waarom? ..... een kind in de peuterpubertijd. Nu weten jullie misschien dat ik alle programma's volg over helse kinderen die het huishouden op de kop zetten en moeders met de handen in het haar die niet weten hoe ze het moeten oplossen.
Elke keer dat ik dit senario bekeek op tv zat ik fris en fruitig met een bak koffie en een sigaret commentaar te geven: Dit doe je verkeerd, dat doe je verkeerd, je moet concequent zijn... bladiebla. Nu zit ik voor mijn gevoel aan de keerzijde van dit mooie vooroordeel dat ik had over *die* moeders.
Mijn werkweek was lang, hij was gezellig maar wel zwaar. Mijn dochter was ziek, dus huilde elke avond uren in bed en werd 's nachts geregeld wakker. 2 Ochtenden wilde ze niets anders dan bij me zitten of gewoon alleen maar alles van haar afhuilen en huilenen huilen en huilen.
1 dag was ze met het verkeerde been uit bed gestapt en had elke 5 min wel 2 woedeaanvallen met zichzelf op de grond gooien en al. Door alle stress liet ik een spiegel vallen, kon ik mijn haarlak nergens vinden, was ik mijn jas kwijt, was mijn huis een ravage, en moest ik regelmatig even naar buiten *luchten* zodat ik niet me woede liet blijken aan haar.
Tot overmaat van ramp bedacht ik smiddags dat ik mijn salontafel maar eens ging schuren, want de donkere laklaag vond ik al maanden niet mooi meer ...........senario: Mama schuren, dochter meehelpen.. stof overal, kind smerig, mama zere armen en hoofdpijn, en nog meer op te ruimen dan dat er al moest gebeuren. Wat er dus nog moest gebeuren waar ik niet aan toegekomen ben is: Het huishouden, de tuin, de boodschappen,wandelingetje met Tara maken buiten, gezellig avondje kaasfonduen met een vriend, maar vooral : Tijd voor mezelf en slapen!
Conclusie: dit was maar 1 week uit het leven van mama en Tara............... de moeders die ik wekelijks zie op tv hebben er meestal al maanden is het niet jaren op zitten en vaak ook nog meerdere kinderen. Om me toch nog enigszins zielig te voelen ( want dat wil iedereen wel eens, en heeft iedereen wel eens nodig ),bedenk ik me maar dat het alleenstaande ouderschap met niemand die je even kan opvangen savonds of de boodschappen voor je doet toch altijd NOG zwaarder is dan al die moeders op tv..... toch ? ! anders is het wel heeeeeeel erg gesteld met mijn geduld.............snif..
Geschreven door Viola voor SingleParent.nl
