Gescheiden vrouw is niet zielig meer
Nu het aantal eenoudergezinnen in Nederland almaar stijgt, hoopt Elsa van der Velde dat de vooroordelen over gescheiden vrouwen langzamerhand verdwijnen. Toen zij en haar man uit elkaar gingen, had ze zelf ook het akelige visioen dat ze als 'sneu geval' door het leven zou gaan. ,,Want iedereen kent die verhalen over arme alleenstaande bijstandsmoeders die haast niet rond kunnen komen.''
De moeder van een zoon van tien jaar merkte daarnaast dat anderen haar omzichtig benaderden. ,,Ik kreeg extreem veel complimenten toen ik mijn eigen leven weer oppakte. Zo van: wat goed dat dit je lukt, wat goed dat je dat kan. Terwijl ik eigenlijk niks uitzonderlijks deed. Maar goed: ik was nu een apart geval. Een moeder alleen.''
De 38-jarige Elsa van der Velde hoopt dat het beeld van de ploeterende single moeder in de toekomst vervaagt, nu het fenomeen eenoudergezin steeds normaler wordt. ,,We hebben het gelukkig niet meer over een zeldzaam verschijnsel.''
De nieuwste cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek geven haar gelijk. De laatste vijf jaar nam het aantal eenoudergezinnen flink toe, van 384.000 naar 444.000. Het aantal traditionele gezinnen bleef in die periode gelijk: twee miljoen. De meeste van deze huishoudens hebben dezelfde samensteling als Elsa's: een gescheiden vrouw met kind of kinderen. Ondanks al die duizenden lotgenoten voelde de Sommelsdijkse zich na haar huwelijksbreuk acht jaar geleden toch alleen. ,,Dat komt ook omdat ik in een dorp op het platteland woon. Hier komen scheidingen nog altijd minder vaak voor.'' Ze startte in die eenzame tijd haar eigen homepage om contact te zoeken met gescheiden moeders elders in het land.
Dat eenvoudige privéprojectje is inmiddels uitgegroeid tot een gelikte site die per dag vijfhonderd unieke bezoekers trekt. Alleenstaande ouders mogen er ervaringen uitwisselen in een forum en ze kunnen er allerhande praktische adviezen opsnorren. Over juridische en financiële regelingen, maar ook over plesante zaken als uitjes en reizen.Van der Velde, inmiddels voorzitter van de Stichting 1Ouder, ziet zichzelf op dit moment vooral als steun en toeverlaat voor anderen. ,,Maar dat wil niet zeggen dat ik geen problemen heb gekend.'' het huishouden bestieren ging nog wel. Haar ouders die ook in het naburige Middelharnis wonen, konden op haar zoon passen toen zij aan de slag ging als ambtenaar bij burgerzaken. Ze kon het financieel ook redelijk rondbreien, door de alimentatie te combineren met de inkomsten uit haar eigen baan. ,,Maar wat ik wel echt lastig vond is dat ik alle beslissingen voortaan in mijn eentje moest nemen. Grote beslissingen, zoals de schoolkeuze voor mijn zoon.'' Ze staat er nu sterker voor dan daarvoor. ,,In mijn huwelijk was ik het meegaande type, dat veel overliet aan haar
man. Nu moet ik het alleen doen en dat is niet slecht voor me geweest.''
Ze is inmiddels zelfs zo aan haar status gewend dat ze niet eens meer weet of ze nog gemakkelijk zou kunnen samenwonen. ,,Als er een nieuwe liefde op mijn pad komt: leuk. Maar als het niet gebeurt: helemaal niet erg.''
Elsa van der Velde hoopt dat ze anderen kan laten zien dat ze écht geen 'sneu geval' is geworden. 'Want', vindt ze, ,,een gescheiden vrouw ís helemaal niet zielig meer.''
Bron: Algemeen Dagblad, 1 oktober 2005 - Eefje Oomen
