Over 16 jaar...
Tara en Viola over 16 jaar: Er werd mij gevraagd of ik een column wilde schrijven over hoe ik mijn gezinnetje zie over 16 jaar. Dat was 2 weken geleden en elke keer dat ik er even bij stilstond kwam er 1 beeld naar voren: Een *volwassen* dochter die weet wat zij wil, respect heeft voor anderen maar vooral alle mogelijkheden benut om haar dromen achterna te gaan. Een *volwassen* dochter die door het voorbeeld van haar moeder heeft geleerd dat als je maar wil alles kan. Een *volwassen* dochter die sterk in haar schoenen staat en de ruwe mening of oordelen van andere mensen naast zich neer kan leggen.
Een *volwassen* dochter die volop in de pubertijd zit maar toch bepaalde kanten laat zien waardoor haar moeder trots is op haar. Een *volwassen* dochter die inziet dat geld niet gelukkig maakt, maar dat je ervoor moet vechten en snapt dat je dan pas echt trots op jezelf kan zijn dat je het allemaal voor elkaar hebt gekregen. Wat mij ook opviel was dat ik er niet een 3de persoon bij zag. Als het om Tara gaat zie ik dat altijd als iets van *mijn* leven. Ik voed haar op en ik zie daar geen 3de persoon bij. Tuurlijk is er een grote kans dat ik iemand tegenkom waar ik helemaal flieft op word, maar als het op Tara uitdraaid zie ik mezelf automatisch alleen. Denk dat dit ook de beste insteek is aangezien je niet een vriend neemt voor je dochter maar voor jezelf. Voordat er zich een discussie vormt: tuurlijk moet diegene een soort van vaderrol op zich nemen en een betrouwbare basis worden voor haar. Maar ik ga niet op zoek naar een potentiele papa-figuur. ik wil gewoon het gehele pakket! Wat ik wel heel duidelijk van mezelf weet is dat ik nooit genoegen neem met minder dan wat ik wil en zoek. Misschien zie ik mezelf daarom later nog steeds alleen omdat het pakket wat ik verlang nou eenmaal moeilijk te vinden is. Maar goed, dan maar moeilijk te vinden. Dat liever dan settelen met iets waar je niet 100 % tevreden mee bent. En heel stiekem, onbewust, diep in mijn hart wil ik de opvoeding van Tara ook niet uit handen geven. Dit is puur egoistisch van mijn kant, maar ik weet dat ik het alleen kan: Zorgen dat mijn dochter een super leven krijgt zonder teveel zorgen en dat ze uitgroeit tot een zelfverzekerde meid en zeg nou zelf? Dat wil je dan toch 100% zelf voor elkaar hebben gekregen? Ik hoop echt van harte dat ze een doorzettertje is, dat mensen een voorbeeld aan haar kunnen nemen, maar vooral dat zij net zoals deze mama doet wat zij wil en niet rekening houdt met de oordelen van anderen. Want de meeste mensen leven hun leven naar wat *de buren* er wel niet van zullen zeggen. Maar het meeste wat ik nog wens en op mijn knieeen wel kan bidden tot god (en dit terwijl ik absoluut niet gelovig ben) is dat zij zo min mogelijk geschaadt wordt door het feit dat haar vader niet in haar leven was. Als ik 1 wens mocht hebben voor haar dan was het dat zij zich te goed voelde om zich daardoor gekwetst te voelen.
Viola
