Ritalin
Aangezien ik de laatste tijd veel lees en hoor over medicatie bij kinderen, wil ik even zeggen dat ik daar geen voorstander van ben. De reden is de volgende: toen ik 5 jaar geleden mijn zoon in huis nam, kreeg hij ritalin voorgeschreven omdat zijn moeder vondt dat het kind ietwat druk en niet te handhaven was. Echter deed dit probleeem zich alleen bij haar voor en niet zodra hij bij mij was. Ik ben diverse keren met haar meegeweest naar klinieken om uit te zoeken waar de innerlijke drukte van ons kind vandaan kwam. Z'n moeder zeulde hem van de ene psychiater naar de andere en niemand kon iets specifieks vinden. Totdat ze me vroeg om mee te gaan naar een niet nader te noemen kliniek in Alkmaar en dat deed ik dus.
We meldden ons netjes aan in die kliniek en werden na 5 minuten naar boven geroepen. Alwaar we in een stoffig kamertje kwamen waar een net zo stoffig mannetje zat die zich voorstelde als kinderpsycholoog. We stelden ons voor en na 1 minuut vroeg hij of wij als ouders even weg wilden gaan, want hij moest "het kind" onderzoeken. Dus niks geen Vincent of lieve jongen, maar gewoon "het kind". Wij naar buiten en wachten op de conclusie van Dr Oetker, want ik moest gelijk aan zure beschimmelde appeltaart denken toen ik die man zag. Het klikte totaal niet met die man. We werden na 10 minuten weer naar binnen geroepen en de man verklaarde ons dat Vincent adhd had. Ik zei nog dat ie dat wel erg snel concludeerde, na 5 vragen en 2 tekeningen die gemaakt waren door "het kind". En dat zn moeder al 2 jaar de een na de ander psychiater afloopt die niets vinden en deze zure man heeft na 10 minuten een volledig medische oplossing. Ik zei m nog dat ik t niet zo geloofde over dat adhd en hij vroeg me dus of ik twijfelde aan zijn medische kennis. Een vraag die ik uiteraard met ja beantwoorde. Dit vondt ie niet echt leuk, maar hij brabbelde nog wat onverstaanbaars tegen me, veegde t kwijl weg van zn rimpelige lippen en we konden weer gaan met een dosis Ritalin waar je menig giraffe een maand lang een lamme nek mee kon bezorgen. Aangezien ik er geen grip op had, want we waren al gescheiden en Vincent woonde toen nog bij zijn moeder, werd ie dus volgepompt met Ritalin met tot gevolg een groeistoornis, geen eetlust, 3 ziekenhuisbezoeken wegens uitdrogingsverschijnselen door slecht eten en drinken en een slapend kind op school wegens te hoge dosis Ritalin. Lang leve de medische wetenschap! Uiteindelijk vonden de leerkrachten op zijn school dat het Vincent een stuk rustiger was als ie bij mij geweest was het weekend en ze stelden dus ook voor om het kind een tijdje bij mij te laten wonen om te kijken hoe t dan ging. Dit was vanaf de eerste dag al zo een succes dat ik besloten had om Vincent niet meer terug te laten gaan naar zijn moeder. Iets wat ze overigens zonder slag of stoot toestond. Liever kwijt dan rijk was haar gedachte. Ik heb samen met zijn leerkracht elke week de dosis Ritalin laten verlagen, totdat hij er na 2 maanden totaal vanaf was. Ik heb nu een rustig kind in huis, zonder problemen. Hij groeit lekker, het leren gaat beter, maar het heeft wel zn gevolgen gehad zoals ik al eerder beschreef. Dankzij die rotzooi leerde hij minder en had dus een leerachterstand. Iets wat ie nu pas aan t inhalen is. Hij was veel te klein voor zn leeftijd. Ik vindt t jammer dat artsen iets te snel medicijnen toeschrijven aan kinderen terwijl de oorzaak ook ergens anders zou kunnen liggen dan alleen bij t kind. Het is heel makkelijk om een kind van een jaar of 5 a 6 te onderzoeken en een conclusie te trekken terwijl de oorzaak van het gedrag ook aan de privesituatie van thuis zou kunnen liggen. In het geval van Vincent was dat dus ook zo, maar t kind werd onderdrukt met medicijnen ipv dat de thuissituatie onder de loep genomen werd. Mijn vertrouwen in psychiatoren is na diverse bezoeken volledig naar 0,0 gekelderd. Rust en een goede regelmatige thuisituatie is al een goede zaak denk ik voor een kind. En die psychiatoren lekker links laten liggen. Die willen liever niet "gestoord" worden..
Geschreven voor SingleParent.nl door Rico
