2006
“Meestal op het eind van een jaar, overdenk ik het afgelopen jaar, dat is dus normaal gesproken ergens op een winterdag in december. Echter overvalt dit me nu, een na- zomerdag in september” Afgelopen jaarswisseling zat ik op me bank en ineens kwam het, het moment waarop ik maanden had gewacht. Wanneer weet ik het zeker? Zeker dat ik moet gaan, weg uit deze tragische relatie. Nou dat was dus op 1 januari, ik wist het eindelijk zeker.
Ik lag om 3u in mn bed, om vervolgens om 6u weer op te staan. Heb in een korte tijd de nodige spullen verzameld. Mn zoon om 8u gewekt, ontbeten en ben in mn auto naar me vader gegaan. Ik ben na een half uur rijden gestopt, bij een tankstation en heb met een bak koffie gezeten op de motorkap van mn Micra. Ik was zo gigantisch trots op mezelf! Ik voelde gewoon geluk door me stromen, opluchting en vreugde, dat gevoel is zo onbeschrijfelijk. De lucht was prachtig, ik dacht niet aan de dag erna, dat boeide niet, ik was weg, eindelijk weg. Tranen waren er niet, toen niet, alleen een lach van oor tot oor. Vanaf dat moment, en zeker de 1ste drie maanden van 2006 ben ik op en neer geslingerd in zoveel emoties. Blijdschap omdat ik eindelijk weg was, vreugde en opluchting, zo intens, zo onbeschrijfelijk mooi. Boos ook, kwaad op mezelf, kwaad op me ex. Zelfspot om het goed te praten, cynisme is een negatieve eigenschap van mij, maar het helpt me wel. Ongeloof en slachtoffer gedrag, waarom ik, hoe heb ik, onbegrijpelijke gevoelens.Kracht, vooral de laatste emotie heeft me er doorheen getrokken. Maar ook afkeer, afkeer tegen mannen. Ik blijf altijd alleen, nooit trap ik ergens meer in, ze kunnen me de pot op, verliefd? Verliefd dat voor lozers, ik doe er niet meer aan mee, nooit. Pijn heb ik ook gevoeld, heel veel pijn. Omdat mijn zoon zo enorm veranderd is sinds dat ik alleen ben. Sinds mijn gekke ex verleden tijd is. Hij is rustiger, dat geeft omgeving idem aan. Hij slaapt beter, eet beter en voelt zich duidelijk prettiger. Dat is best wel confronterend geweest. Dat ik, als lief hebbende moeder, mijn zoon, aan zoÂ’n maf persoon heb bloot gesteld. Natuurlijk kan ik relativeren en weet ik dat ik wel weer goed komt. Maar toch... deze gekke ex heeft hem wel beschadigd, ik ga er vanuit zonder blijvend letsel. En toen ineens, het was in juli 2006, kom ik in aanraking met een man. Een man, jeetje, daar had ik toch ff genoeg van? Nou kom maar op, het gaat je niet lukken, vechten zul je moeten, want mij krijg je niet zomaar weer in de val gelokt. Echter raakte deze man mijn hart, althans mijn naĂŻeve vlinders werden weer wakker. Ze wilde mijn leven weer beheersen. Vlinders, ik dacht dat ze er niet meer waren.Maar ze fladderde weer rond in me buik, ik ben er zelfs van afgevallen (geen overbodige luxe overigens) en ik veranderde. Volgens collegaÂ’s en vrienden dan. Ik, gevallen voor, een manÂ…Â…Â…Â…Â…alweerÂ…Â…zucht. En zoonlief dan, al die verwijten die ik uitgespuugd heb de afgelopen maanden aan mannen in het algemeen. Maar mijn zoon, wordt ook een man, een man die een vrouw, of in ieder geval iemand, waarschijnlijk ook vlinders gaat bezorgen. Een man, mijn zoon ooit, die ik toch wil meegeven wat liefde is. Want liefde bestaat, ik wil hem daar toch in laten geloven. En geloven, omdat het er wel kan zijn, alleen dat je alert moet zijn. En mag hopen dat als er iemand in je leven, zijn leventje komt, dat die persoon zorgvuldig en met respect met je of zijn hart omgaat. Dat gun ik mijn zoon, want liefde bestaat. Maar we hadden het over mijn jaar so far, deze man, die me vlinders bezorgt. Is dat diegene voor mij. Ik vindt het zo vreselijk eng om mezelf bloot te geven, kwetsbaar op te stellen en onbevangen te duiken in deze relatie/ romance of liefde?Ik merk dat ik enerzijds mezelf helemaal wil geven en ik mis hem als hij weg is. Maar als ik bij hem ben, wordt ik terughoudend en kalm. Hij geeft me rust en warmte. Ik geef hem dat, naar zijn woorden. Ik voel me thuis en veilig, is dit het dan? Oh, kon iemand me dat maar zeggen, dan pakte ik onze koffers in en ging ervoor. Zekerheid is wat ik wil, en ja natuurlijk weet ik best dat niemand me dat kan geven. Dus tot die tijd, droom ik van, hoop ik op en vecht ik voor. Mijn lieve zoon, vergeef me mijn lompheid op relatie gebied, ik heb me net iets te vaak vergist en te vaak gegeven. Maar toch wil ik het niet opgegeven, ik ga ervan uit, dat deze man, voor ons, dus zeker ook voor jou, een toegevoegde waarde kan en mag hebben in ons leven. Ik ga ervan uit dat hij ons met respect en liefde benaderd en liefheeft. En ik ga ervan uit, dat ik ooit een keertje, onbevangen mezelf durf te zijn, zonder bang te zijn dat het ophoudt of zonder bang te zijn dat hij veranderd, want dan pas geef ik hem en ons een kans. Ik ga ervoor en hoop dat ik eind 2006 mag zeggen, ook in de 2de helft van het afgelopen jaar, heb ik een super keuze gemaaktÂ…Â…Â…Â…Â… Cath
